ลั้น..ลา

หลังจากหายหน้าหายตาไปซะหลายวัน ก็กลับมาลั้นลาแล้ว ช่วงนี้ก็ว่างๆแล้วล่ะ เหตุที่หายตัวไปเป็นเพราะว่า
ตั้งหน้าตั้งตากับการอ่านหนังสือสอบ comprehensive   ไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้มานานแล้ว
สำหรับการสอบที่ผ่าน ถ้าเปรียบเป็นมวย ก็โดนหมัดหนักๆ ไปหลายหมัดเหมือนกัน ดีไม่โดนน็อก 
ได้กำลังใจจากใครหลายๆ โดยเฉพาะคนในครอบครัว เพื่อนๆ พี่ๆ นันทนาการ และ….. 
ซึ่งหลังจากผ่านไปก็พักผ่อนซะเต็มที่เลย ดูหนัง ฟังเพลง ทำสวน สนุกสนานไปวันๆ
 
 
เมื่อวานก็มีโอกาสได้รวมตัวกันกับ the gang มีเรา แจน จิ๊ก วี หุย และกอล์ฟ ไปกินข้าว แล้วก็ร้องเกะ
ที่ร้าน immortal แถวๆ นวมินทร์ ร้องกันตั้งแต่ 6 โมงกว่า จนร้านปิด ก็ประมาณ ตีหนึ่งได้ แต่ไปคราวนี้
ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น เพราะแจนกับวี เลี้ยงวันเกิดย้อนหลัง และเลี้ยงส่งแจนที่จะกลับไปทำงานที่บ้าน
เมื่อวานก็สนุกกันมาก แหกปาก เอ้ย!! ร้องเพลงกันสนุกสนานกันน่าดูเลย ไม่ได้มีเวลาอย่างนี้กับเพื่อนมานานเหมือนกัน
 
 
จะว่าไปนี่ก็คงไม่ได้ไปเกาะช้างกับเพื่อนๆ 6/3 ที่จะไปกันช่วงสงกรานต์นี้ เห็นว่าจะไปเยี่ยมปาล์มที่เป็นตำรวจน้ำ
อยู่ที่โน่น และเราคงโดนพวกมันบ่นหลายรอบแล้วแน่ๆเลย ก็ไม่ได้มีโอกาสไปไหนมาไหน กับพวกมันเลย อิอิ
คงจะเซ็งกันไปแล้วมั้งป่านนี้น่ะ
 
 
หน้าร้อนปีนี้ท่าทางจะร้อนมาก เพราะนี่เพิ่งจะมีนาเองยังร้อนขนาดนี้ แล้วเมษาจะร้อนขนาดไหน
ว่าแล้วเชงเม้งปีนี้ก็จะได้ไปไหว้ด้วยละ ดีใจจัง แถมยังได้หยุดตั้งหลายวัน จะได้เจอป๊า แม่ โจ้ และจอน 
ไม่ได้อยู่พร้อมหน้าหันมานานแล้ว เพราะต่างคนต่างก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเอง 
 
ปล.ตอนนี้ตัดผม (อีกแล้ว)  สั้นไปเลย ให้มันเข้ากับบรรยากาศหน้าร้อนซะหน่อย

…- -…

ในวันที่ฉันอ่อนล้ากับทุกสิ่ง

กับความเป็นจริงที่แสนจะปวดร้าว

มีใครสักคนไหมที่คอยรับรู้ข่าวคราว

คอยรับฟังทุกเรื่องราว ทุกความเป็นไป

แม้มีผู้คนมากมายรายล้อม รอบ-รอบข้าง

แต่กลับรู้สึกอ้างว้างกว่าครั้งไหน

กับทุกเรื่องราว ทุกสิ่งที่เป็นไป

พูดไม่ออก บอกใครไม่ได้..เลยสักคน

เพราะเป็นคนปากหนักซะอย่างนี้

เลยต้องเก็บทุกความรู้สึกที่สับสน

ยังคงเก็บมันไว้ รอคอยวันที่จะผ่านพ้น

ให้มันเอ่อล้นหัวใจ แล้วคงดีขึ้นมา

แม้จะไม่รู้ว่าต้องนานสักแค่ไหน

ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่ช่วยได้คงเป็นเวลา

แม้ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ตลอดมา

คือใช้น้ำในตา กลั่นออกมาแทนความรู้สึกที่

“ปวดปร่า…ในหัวใจ….

วันที่ต้องการเธอ..กลับเจอแต่ความว่างเปล่า

ในวันที่ฉันท้อแท้และสับสน

ในวันที่หมองหม่นอ่อนล้า

เพียงต้องการแค่ใครสักคนมาสบตา

ให้รู้ว่ายังมีคนคอยห่วงใย

แล้วใครคนนั้นมีอยู่จริงรึเปล่า

คนที่บอกเราว่าจะไม่ทิ้งกันไปไหน

คนที่บอกว่าจะรับฟังทุกเรื่องราว….ทุกความเป็นไป

คนที่บอกว่าห่วงใยเสมอมา

เธออยู่ไหนในวันที่หัวใจอ่อนแอ

เธอไม่เคยคิดแม้แต่จะถามไถ่….ถามหา

ฉันไม่เคยสัมผัสได้เลยกับความห่วงใย..ที่ผ่านมา

ที่เธอบอกว่าเธอรักฉัน เธอจริงใจ

เธออย่าทำเป็นดีแต่พูด

ถ้าเธอยังพิสูจน์ด้วยการกระทำไม่ได้

ถ้าอย่างนั้นฉันคงไม่อาจให้หัวใจเธอไป

เมื่อฉันใช้สมองมากกว่าหัวใจ

.และมองเห็นเธอได้จากการกระทำ

บลอกที่ WordPress.com .

Up ↑

.tomorn.

articles that instigate

~ จิบชาคาเฟ่ ~

JiBi_AI's another blog ♪ for Reader and Traveler

ร่ายอักษรกลอนศรีกวีเมา

yuthPa,สหายพันจอก,กลอน,เขียนกลอน

Support

WordPress.com Support