Archive for กันยายน, 2007

กันยายน 11, 2007

เริงร่า -_-

 
 

            

           อือ  หลายวันที่ผ่านมานี้มีแต่ความบันเทิงเริงรมย์ แม้ว่ายังเรื่องให้ต้องขบคิดให้ปวดกบาล หลายเรื่อง  แต่ก็เป็นเพียงเรื่องที่เราเองมั้งที่คิดมากไปเอง วันแรก ก็ไปดูหอเป็นเพื่อนนุ่น แต่เอาเข้าจริงๆ ก็เหมือนกับว่าเรา 2 คนไปนั่งกินเข้าวเย็นและข้าวมื้อดึก รวมถึงการได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวของเราทั้งคู่มากกว่า ก็ได้บรรยากาศแบบเพื่อนๆดี

 

           ส่วนวันถัดมา พวกเราซึ่งประกอบไปด้วย เรา วี เอ้ ตู๋ และพี่พุก ไปดูหนังกัน ก่อนเข้าโรงหนังก็ไปหาอะไรรองท้องกันสักหน่อย ด้วยราเมนและตบท้ายของหวานก็คือเซเวนเซ่น เต็มท้องกันเลย ลืมบอกไปว่าเราไปดูเรื่อง สายลับจับบ้านเล็ก ฮามากๆ จำได้ว่าเรื่องสุดท้ายที่ดูก็คือ season change นานไปมั้ยเนี่ย แต่ก็เอาเถอะ ไม่ได้ใช้เวลาร่วมกับเพื่อนๆอย่างนี้มากนานมากแล้ว พอดูหนังจบก็ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันกลับ รู้สึกสนุกมากเลย

 

           ล่าสุดเราก็ไปกินข้าวกับวิปและทีมาแหละ หลายคนอาจสงสัยว่า เอ๊ะ มันไปกินข้าวกันได้ไง อ้าว ก็นัดกันนะสิ แป่ว!!!  อันที่จริงก็เป็นอย่างนั้นจริงๆนั่นแหละ ไปกินพิซซ่า แล้วก็นั่งคุยกันนานมาก จนห้างปิดนั่นแหละ คุยอะไรกันหลายเรื่องเลยทีเดียว จะว่าไปไม่ได้เจอ 2 คนนี้นานเหมือนกันนะ สุดท้ายทีก็ต้องมาส่งเราที่บ้าน กว่าจะถึงบ้านก็ปาเข้าไปเกือบ5ทุ่ม ตอนออกมาจากเซ็นทรัล รถยังเต็มท้องถนนอยู่เลย แต่ก็กลายเป็นความเคยชินไปแล้วสำหรับการที่ต้องเจอรถติด แต่ถ้าวันไหนอากาศร้อนก็ยังไม่สามารถทำใจยอมรับได้เท่าไหร่นัก

 

           ส่วนทุกคืนก่อนนอน รวมถึงช่วงเวลาว่างตอนกลางวันก็เป็นช่วงที่อิชั้นคลุกอยู่กับหนังสือ ชื่อ เกอิชา เชื่อว่าหลายคนคงจะได้ดูตอนที่เอาไปทำเป็นหนังกันแล้ว แต่อิชั้นยังไม่ได้ดูเจ้าค่ะ ก็เลยหาหนังสืออ่านเองดีกว่า ไหนจะประหยัด ยังจะได้ใช้จินตนาการอันสูงส่งของเราเองในการที่จะต้องนึกภาพตามตลอดเวลา หนังสือมีอยู่ 2 เล่ม เล่มนึงก็หนาประมาณ 400 กว่าหน้า ตอนนี้อ่านเล่มแรกจบแล้วภายในเวลา 2 วัน ส่วนเล่มที่ 2 กำลังจะเปิดอ่าน ถามว่าว่างหรอถึงได้มีเวลาอ่านหนังสือประเภทนี้ ตอบได้คำเดียวว่า ไม่ได้ว่างเลย เพียงแต่บางครั้งการงานมันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต และทำไมจะต้องเอางานมาบดบังการพักผ่อน การใช้ชีวิตที่มีความสุขด้วย ร่างกาย สมอง และจิตใจควรได้รับการดูแลอย่างเท่าเทียมกัน และได้รับการใส่ใจบ้าง หลังจากที่เราทำร้ายตัวเองมามากพอแล้ว ดังนั้น การตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือก็เป็นการให้รางวัลเล็กแก่ชีวิตน้อยๆบ้าง เพื่อให้สามารถที่จะมีแรงกำลังเดินทางเพื่อค้นหาความหมายของชีวิตต่อไปนั่นเอง