กว่าจะรู้ตัว

ยิ้มให้เธอกับเขาพร้อมน้ำตาที่ล้นเอ่อ

เพียงเพราะไม่เคยบอกว่าฉันรู้สึกกับเธอแค่ไหน

ทั้งที่เธอเพียรเฝ้าบอกถึงความในใจ

เฝ้าทำดี คอยห่วงใยฉันตลอดมา

เพราะไม่เคยรู้ใจตัวเอง

มัวแต่กลัวเกรงความรักที่ผิดหวัง กลัวการคบหา

กลัวว่าความรักจะทำให้มีน้ำตา

กลัวการจากลา กลัวการเริ่มต้นกับใครสักคน

ทั้งที่ความจริงข้างในใจนั้น

ความรู้สึกดีดีที่มีให้มันเอ่อล้น

มีเพียงเธอ เพียงเธอ ไม่เหลือที่ให้ใครอื่น มาปะปน

แต่ไม่เคยบอกให้เธอรู้ใจ  จนเธอมาจากไป

ฉันจึงได้รู้ความจริงบางสิ่ง

ว่าการที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกที่แท้จริง….มันเจ็บปวดแค่ไหน

และตอนนี้ฉันคงมีเธอได้แค่ความทรงจำในใจ

เพียงเพราะปากไม่ตรงกับใจ จึงเสียเธอไปไม่มีวันได้เธอคืน

Advertisements

ก้าวเข้าสู่โลกแห่งความจริง

หลังจากที่ช่วงอาทิตย์ที่แล้วไปเอาเวลาไป ลั้นลา  หาความสุขให้ตัวเอง ด้วยวิธีการต่างๆ  ทั้งการไปเดินชิลด์ๆ เดินไปเดินมา ไปโน่นมานี่  ไปชอปปิ้ง กินข้าว เดินเล่น ซึ่งส่วนใกญ่ก็เป็นช่วงเย็นๆอ่ะนะ  โปรแกรมแน่นเอียดกันเลยทีเดียว มีความสุขมากมายก่ายกอง (ตามประสาคนโสด)      ทั้งการได้ไปรวมพลกับเพื่อนๆสมัยมัธยม ซึ่งกว่าจะรวมกันได้ก็ใช้เวลานานพอควร อันที่จริงก็มีแค่เราอ่ะนะ ที่ไม่มีเวลาให้พวกมัน (ชั้นผิดเอง)        นอกจากนั้นก็ได้ไปพบปะสังสรรค์กับพี่ๆ และเพื่อนๆ เพื่อการร่ำลาที่จะก้าวไปสู่สิ่งที่ดีกว่า
การจากลาในครั้งนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่า การต้องจากไปของใครบางคนต้องเศร้าเสมอไป แต่บางครั้งการที่ต้องห่างกันไป มันทำให้รู้ได้อย่างหนึ่งว่า คนๆนั้นมีความสำคัญกับเรามากน้อยแค่ไหน หรือเรามีความสำคัญกับเค้าคนนั้นมากแค่ไหนด้วยเช่นกัน การจากกันไม่จำเป็นต้องลากกันด้วยน้ำตา หากแต่เราควรมีรอยยิ้มมอบให้กันต่างหาก มันคงจะดีกว่า หากว่าความรู้สึกดีๆต่างๆ จะถูกเก็บไว้เป็นความสุข ความทรงจำที่ดี ที่มันจะอยู่กับเราตลอด และมันจะมีความสุขมากเมื่อวันนึงเราแอบคิดถึงเรื่องราวดีๆต่างๆ วันนั้นเราจะมีรอยยิ้มน้อยๆขึ้นที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว   แต่หัวใจเราจะพองโต เต็มไปด้วยความสุขที่ล้นปรี่ เมื่อเราได้คิดถึงใครคนนั้น
ส่วนลอยกระทงปีนี้ก็เปลี่ยนบรรยากาศไปลอยที่ ม.ศิลปากร สนามจันทร์ ก็เลยได้ไปงานพระปฐมเจดีย์ด้วย ก็สนุกตามอัตภาพ แล้วเวลาแห่งความสุขก็ผ่านพ้นไป โลกแห่งความเป็นจริงที่กำลังเข้ามาทักทายก็มาถึงแล้ว ด้วยว่าหมกงานไว้นานแล้ว ไม่ยอมทำซะที ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นดินพอกหางหมูกันเลยทีเดียว  และก็ใกล้ถึงเวลาที่จะต้องส่งแล้วด้วยนี่สิ  แทบจะนับเวลาถอยหลังกันเลย ดูท่าว่าจะต้องอดตาหลับขับตานอนกันแล้วล่ะ  อืม  จะเอาจริงซะที ไม่งั้นก็คงไม่จบ หรืออาจจะจบเห่กันก่อนก็ไม่รู้ได้  สงสัยว่าต่อไปจะกลายเป็นหมูแพนด้าแน่ๆเลย

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.

Up ↑

.tomorn.

articles that instigate

~ จิบชาคาเฟ่ ~

JiBi_AI's another blog ♪ for Reader and Traveler

ร่ายอักษรกลอนศรีกวีเมา

yuthPa,สหายพันจอก,กลอน,เขียนกลอน

Support

WordPress.com Support