Archive for ธันวาคม, 2007

ธันวาคม 16, 2007

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

อาทิตย์ที่ผ่านมามีเรื่องราวมากมายหลายอย่างที่เข้ามาในชีวิต แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันทำให้เรารู้สึกเศร้าและหดหู่ ทำให้หัวใจห่อเหี่ยวกันเลยที่เดียว ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นกับเราโดยตรง แต่มันกลับทำให้ความรู้สึกเราแย่มากๆ จนหลายคนทักว่าหน้าตาไม่แจ่มใส  อืม  อันที่จริงมันก็อาจมาจากการที่เราพักผ่อนน้อยด้วยมั้ง เพราะช่วงที่ผ่านมาตั้งหน้าตั้งตาทำสัมมนา ตอนนี้ก็เสร็จไปส่วนหนึ่ง ดีว่าได้เพื่อนวีและน้องๆช่วยกันโด๊ป สงสัยว่ากลัวเราจะผอม

เรื่องแรกที่ทำให้รู้สึกหดหู่ก็คือคนรอบๆตัวเราต่างก็มีปัญหา ซึ่งเราก็เป็นผู้รับรู้ปัญหาต่างๆเหล่านั้นแหละ ตามประสาถังขยะใบใหญ่ (ที่ยังทำหน้าที่อยู่) และด้วยเหตุอันใดก็มิทราบได้ เรื่องราวครั้งนี้ที่เกิดมันส่งผลกระทบต่อความรู้สึกอันอ่อนไหวซะเหลือเกิน เศร้าตามเพื่อนฝูงกันไปด้วย (เศร้ามากมาย) แล้วก็ผ่านไป 2 วัน อยู่ๆก็คิดได้ว่า…… “เราไม่ควรเอาชีวิตไปยึดติดกับใครทั้งนั้น ชีวิตเราก็คือเรา ชีวิตเขาก็ของเขา เรามีสิทธิ์เป็นห่วงเป็นใย แต่ไม่ได้หมายความว่า เราคือเขา หลายครั้งทีเดียวที่เราเอาชีวิตไปผูกติดกับใครบางคน ไม่สิ ใครหลายๆคน  อยากให้เค้าเป็นอย่างที่เราต้องการ เค้าเป็นไม่ได้เราก็เครียด เราเป็นห่วงมากไป ก็กลายเป็นว่าก้าวก่ายชีวิต ทั้งที่บางทีใครคนนั้นอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราเป็นห่วงอยู่ บางทีการที่เราเป็นอย่างนี้ มันก็ไม่ได้ทำให้เค้าหายเครียดหรือทำให้อะไรๆมันดีขึ้นกว่าเดิม แต่สิ่งที่เราทำได้คือดูอยู่ห่างๆ  คอยชื่นชมความสำเร็จพร้อมเขา และคอยให้กำลังใจเมื่อเขาต้องการ เป็นผู้รับฟังที่ดี คอยอยู่ข้างๆเมื่อเค้าต้องการ ทำทุกอย่างอย่างพอควร เดินทางสายกลาง ไม่มาก ไม่น้อยเกินไป  ทำหน้าที่ของเราอย่างดีที่สุดเท่านั้นก็คงพอ”

 

ปล.ชั้นอาจไม่ใช่เพื่อนที่สมบูรณ์แบบ (แต่ชั้นก็คิดว่า ไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบหรอกนะ) อาจไม่ได้รับโทรศัพท์ตอนแกอยากร้องไห้ให้ชั้นฟัง (รู้ใช่มั้ยว่าเป็นแก??) อาจไม่เข้าใจแกในทุกเรื่องที่แกเป็น อาจไม่ได้โทรหาบ่อยๆ  อาจไม่ได้ดูแลกันอย่างเต็มที่  อาจไม่ได้เล่าเรื่องราวของชั้นให้แกได้ฟัง อาจจะไม่ได้ทำอะไรอีกหลายๆอย่างที่เพื่อนควรทำ  แต่ชั้นก็รักพวกแกนะ…..เพื่อน  กูรัก(พวก)มึงว่ะ

อีกเรื่องที่เศร้ามากทีเดียว นั่นคือการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของเพื่อนเราอีกคนหนึ่ง เป้ รุจิรา เป็นเรื่องที่เร็วมาก เพราะเพิ่งเจอกันเมื่อวันรับน้อง 73 ไม่กี่วันถัดมา กอล์ฟก็โทรมาบอกข่าวเรื่องนี้ ตกใจมากเลย เพราะเร็วจนตั้งตัวไม่ติด เป้ เป็นเพื่อนที่ดีเสมอ เราเคยกอดคอลุกนั่งด้วยกัน ทำกิจกรรมต่างๆของคณะด้วยกัน ฝึกงานด้วยกัน แม้เป้จะไม่สบาย แต่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครได้เห็น  เป้เข้มแข็งจนวันสุดท้ายของชีวิต ขอให้เป้หลับให้สบายนะ….เรื่องนี้ก็ทำให้ได้คิดอีกว่า “ต่อไปนี้เราจะทำทุกอย่างเพื่อคนที่เรารักให้ดีที่สุด จะดูแลและห่วงใยคนรอบข้างให้ดี เพราะไม่รู้ว่าชีวิตจะยาวนานแค่ไหน”

แต่ตอนนี้คงต้องดูแลตัวเองก่อน เพราะว่างานยังไม่เสร็จซะที เฮ้อ!!! อย่าลืมตัวเองกันด้วยนะทุกคน

อืม ภายใน 1 อาทิตย์ที่ผ่านมา คิดอะไรได้เยอะแยะมากมาย แต่ไม่รู้ว่าจะทำได้มากน้อยแค่ไหน คิดได้อย่างนี้ ไปบวชดีกว่ามั้ยเนี่ยเรา  ใครสนใจเข้าสู่ร่มกาสาวพัตรกับเรามั้ย???