ไม่รู้ใจตัวเอง

ยิ้มให้เธอกับเขาพร่อมน้ำตาที่ล้นเอ่อ
เพียงเพระไม่เคยบอกว่าฉันรู้สึกกับเธอแค่ไหน
ทั้งที่เธิเพียรเฝ้าบอกถึงความในใจ
เฝ้าทำดี คอยห่วงใย ฉันตลอดมา
 
เพราะไม่คยรู้ใจตัวเอง
มัวแต่กลัวเกรงความรักที่ผิดหวัง กลัวการคบหา
กลัวว่าความรักจะทำให้มีน้ำตา
กลัวการจากลา กลัวการเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน
 
ทั้งที่ความจริงข้างในนั้น
ความรู้สึกดีดีที่มีให้มันเอ่อล้น
มีเพียงเธอ เพียงเธอ ไม่เหลือที่ให้ใครอื่นมาปะปน
แต่ไม่เคยบอกเธอให้รู้ใจ จนเธอมาจากไป
 
ฉันจึงได้รู้ความจริงในบางสิ่ง
ว่าการที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกที่แท้จริง … มันเจ็บปวดแค่ไหน
และตอนนี้ฉันคงมีเธอได้แค่ความทรงจำในใจ
เพียงเพราะปากไม่ตรงกับใจ จึงเสียเธอไปไม่มีวันได้เธอคืน
 
 
Advertisements

เริ่มต้น

เคยตั้งใจไว้นานแล้วว่าอยากเขียนอะไรเล่นๆ จนมีความฝันว่าอยากเขรยนหนังสือสักเล่ม แต่ก็ยังไม่ได้เริ่มต้นทำอะไรสักอย่าง เลยคิดว่าเราควรเริ่มต้นทำอะไรบ้าง ฏ้เลยลองเขียนๆดู อยากเขียนอะไรมากมาย มีเรื่องราวที่อยากถ่ายทอดอยากเล่า คิดว่าต่อจากนี้ไปคงได้บอกเล่าความรู้สึก ความคิด มุมมอง และประสบการณ์ผ่านตัวอักษรเหล่านี้

ก่อนออกเดินทาง

ช่วงนี้คันไม่คันมือมากเลย อยากเขียนโน่น เล่านี่ อยากทำอะไรเยอะแยะไป

หมด โดยเฉพาะเมื่อไม่ได้เขียนบล็อกมานานมาก ความอยากเขียนอยากเล่าก็เลยเพิ่มมากขึ้นไปอีก

นึกไปนึกมาและเหลือบไปเห็นโปสการ์ดต่างๆที่มีคนส่งมาให้รวมทั้งที่ถึงตัวเองเวลาเดินทางไปโน่นมานี่

ทั้งที่ไปเที่ยวและไปทำงาน อันที่จริงหนักไปทางทำงานซะมากกว่า (อิอิ) ก็เลยอยากจะเขียนเรื่องราว

ผ่านโปสการ์ดเหล่านั้น รวมทั้งภาพถ่ายที่เหรียบเหมือนการบันทึกความประทับใจและความทรงจำต่างๆ

แทนการเก็บสิ่งของหรือทรัพยากรออกมาจากสถานที่เหล่านั้นเพื่อมาเป็นสมบัติส่วนตัว

(ดูมันจะเห็นแก่ตัวไปหน่อย คนอื่นๆคงไม่มีมโอกาสชื่นชม) ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเขียนจากโปสการ์ดแผ่นไหนดี

เพราะว่ามีหลายแผ่น หลายสถานที่เหลือเกิน ไม่รู่ว่าชีวิตเดินทางมามากน้อยเท่าไหร่แล้ว

อันที่จริงที่เท้าก็ไม่มีไฝนะ แต่ทำไมดวงเดินทางเยอะจัง ถึงจะเหนื่อย แต่ก็ชอบนะ

แต่ละที่มีทั้งที่สร้างความประทับใจ สร้างรอยยิ้ม ในขณะที่บางสถานที่กลับสร้างบรรยากาศ

อันเศร้าหมอง แต่ไม่ว่าอย่างไรจะสุขหรือจะทุกข์ ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองและความคิด

ของเราเอง อดีตที่ผ่านมาเป็นบทเรียนให้เราได้เรียนรู้เพื่อปรับปรุงให้เราได้เดิน

อย่างมั่นคงต่อไป ก่อนการเดินทางจะเริ่มขึ้นก็เลยมาบอกเล่าก่อนที่จะพาไปเดินทางกันต่อไป

 

เบื่อฉันหรือยัง

เธอจะเบื่อผู้หญิงคนนี้แล้วหรือยัง

คนที่ไม่เชื่อ ไม่ฟัง ดีแต่ดื้อ เอาแต่รั้น

เอาแต่ทำให้เธอหนักใจไปวัน-วัน

เอาแต่เพ้อเจ้อ เพ้อฝันอยู่บ่อยไป

แสนงอนก็เป็นที่หนึ่ง

ไม่พอใจก็หน้าบึ้ง หน้าตึงใส่

ขี้น้อยใจเสมอเวลาเธอพูดไม่ถูกใจ

ขี้หึงทุกทีเวลาเธอพูดถึงใคร…ที่เหมือนเธอให้ความสำคัญ

นี่แหละฉัน…ผู้หญิงนิสัยไม่ดี

หนักใจไหม เหนื่อยหน่ายหรือเปล่าที่มาคบกับฉัน

ต้องอดทน อดกลั้นมากไหมที่เป็นอยู่ทุกวัน

นิสัยเสียอย่างนี้ แล้วเธอจะยังรักกันอยู่ไหมนะคนดี

บลอกที่ WordPress.com .

Up ↑

.tomorn.

articles that instigate

~ จิบชาคาเฟ่ ~

JiBi_AI's another blog ♪ for Reader and Traveler

ร่ายอักษรกลอนศรีกวีเมา

yuthPa,สหายพันจอก,กลอน,เขียนกลอน

Support

WordPress.com Support