ภาพมายา

ในเมืองใหญ่ใจกลางชื่อบางกอก

ดูภายนอกทุกคนดูสดใส

การแต่งกาย โก้หรู แตกต่างกันไป

ขับรถรา คันใหญ่เต็มถนน

ผู้คนมกามายจากหลายถิ่น

ต่างเข้ามาหากินในเมืองใหญ่จนมากล้น

ทำทุกทาง แม้ลดเ้เกียรติศักดิ์ศรีความเป็นคน

เพียงเพราะคำว่า จน เพียงคำเดียว

ภายใต้แสงนีออนในเมืองใหญ่

เส้นทางเดินมากมายทั้งคดเคี้ยว

อาจมีบ้างบางเวลาที่เปล่าเปลี่ยว

อาจต้องเดินคนเดียว ต้องสู้อย่างเดียวดาย

อาจมีบ้าง บางครั้ง บางเวลา

ใครต่อใครต่างเข้ามา เป็นมิตรสหาย

แต่ปากปราศรัย ใจเชือดคอ เจ็บปางตาย

หยิบยื่นผลไม้อาบยาพิษ ให้กินกัน

หน้าสวยใส หล่อเหลา เพียงมายา

เพียงแค่เปลอกฉาบหน้า กันทั้งนั้น

ฤาความสว่างแห่งความดีในหัวใจที่มีกัน

หมดมอดพลัน เพียงเพราะความเห็นแก่ตัว

Advertisements

ผาสูงจะฝ่าฟัน

แม้ฟ้าสูง ภูผาชัน ตั้งตระหง่าน

แม้พายุจะพัดผ่านมากแค่ไหน

แม้เดือนจะดับ ตะวันลาลับไป

แม้เส้นทางเดินจะยาวไกล สักแ่ค่ไหน จะฝ่าฟัน

 

แม้จะหนัก จะเหนื่อย จะอ่อนล้า

แม้เปลือกตาจะหนัก เส้นทางจะถูกปิดกั้น

ด้วยหัวใจที่แข็งแรง จะต้องผ่านมัน

แล้วสักวัน ฉันจะยืนเหยียบยอดหญ้าบนผาชัน

….เพื่อเก็บดาวดวงนั้นมาเชยชม….

เมื่อความรักเข้ามาทักทาย

เธอถามฉันถึงความรู้สึก

ว่าในใจลึก ลึก มีเธออยู่บ้างไหม

ใช่เธอหรือเปล่า…ที่ฉันคิดถึงเมื่อห่างไกล

ใช่เธอหรือไม่..ที่เป็นลมหายใจ ของกันและกัน

 

อยากบอกเธอให้รู้ถึงความรู้สึก

ว่าลึก ลึก ในใจของฉันนั้น

แอบหวั่นไหว ตลอดเวลาของความผูกพัน

ได้แต่เก็บความรู้สึกดี ดี นั้น เก็บไว้ข้างใน

 

หากในวันนี้ที่เธอบอกฉัน

เป็นความจริงใจ เธอไม่ได้หลอกกันให้หวั่นไหว

ฉันก็พร้อมเดินเคียงข้างเธอ ดูแลหัวใจ

อุปสรรคจะใหญ่แค่ไหน เราจะรวมหัวใจ

….แล้วก้าวผ่านไปด้วยกัน…

 

ทางแยกของความรัก

เจอกับตัวเองถึงได้เข้าใจ

ว่าการจากกันทั้งที่ยังรัก เป็นอย่างไรในตอนนี้

ความรักไม่ใช่แค่เพียงการก่อตัวของความรู้สึกดี ดี

แต่มันยังมีปัจจัยอื่นอีกมากมาย

 

ยอมจากกันทั้งที่ยังรัก

มันอาจดูยากนัก  ที่จะทำใจให้ยอมรับได้

แต่คงดีกว่าหลอกตัวเองว่าเราต่างเข้าใจ

และต้องฝืนทนความรู้สึกข้างใน ของกันและกัน

 

เป็นเพียงเพราะความคิดที่แตกต่าง

จึงขอยอมถอยห่าง แยกตามทางฝัน

จบแล้วความรัก ความห่วงใย ความผูกพัน

แม้เป็นเวลาสั้น สั้น แต่เธอจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป

 

สายลมร่ำไห้

กอดตัวเองภายใต้ผ้าห่มหนา

นั่งมองดาว มองฟ้า ในคืนเปลี่ยวเหงา

ต่อจากนี้ ไม่มีแล้ว คำว่าเรา

ข้างกาย จะไม่มีเขาแล้วอีกต่อไป

 

ยังนั่งอยู่คนเดียวในค่ำคืนนี้

ขับกล่อมด้วยเสียงดนตรีชื่อสายลมร่ำไห้

ได้ยินเสียงแตกสลายของหัวใจ

มีเพียงความอ่อนไหวเท่านั้น…ในแววตา

 

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.

Up ↑

.tomorn.

articles that instigate

~ จิบชาคาเฟ่ ~

JiBi_AI's another blog ♪ for Reader and Traveler

ร่ายอักษรกลอนศรีกวีเมา

yuthPa,สหายพันจอก,กลอน,เขียนกลอน

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.