ระยะห่างที่เติมเต็ม

ยังยิ้มได้เสมอเพราะรู้ว่าเธออยู่ข้างๆ
แม้ยามอ้างว้างก็ยังอุ่นใจเหมือนเธออยู่ใกล้
เพราะรู้ว่ามีเธอคอยเป็นห่วงเป็นใย
ทุกก้าวเดินของชีวิตมีกำลังใจคือเธอ

เพราะในความเป็นจริงเราต่างรู้กันดี
ว่าความรักที่เราต่างมีให้กันอย่างเสมอ
คือความรักที่ไม่อาจพบเจอ
เพราะรักมิใช่การครอบครอง แต่มีกันเสมอในทุกความรู้สึกของหัวใจ

เห็นด้วยตา หาไม่เจอ

ไม่ขอให้เธอยืนข้างฉันในวันที่อ้างว้าง
เพราะรู้มันเป็นฝันเลือนลาง เป็นไปไม่ได้
ไม่ขอให้เธออยู่เพื่อเป็นกำลังใจ
เพราะรู้ว่าไม่มีวันเป็นไป ไม่มีวัน

ไม่เรียกร้องให้เธอมาสนใจ
เพราะรู้ว่ายากเกินไป เกินกว่าใจฝัน
ไม่ขอให้เธอต้องมาคิดถึงกัน
เพราะรู้ว่าสำหรับเธอนั้น ฉันคงไม่มีอยู่จริง

ขอบคุณสำหรับทุกความรู้สึก
ที่เธอเพียรบอกลึกลึกในทุกสิ่ง
ขอบคุณความห่วงใย ขอบคุณจริงๆ
ขอบคุณอย่างยิ่ง ขอบคุณจากหัวใจ

ฉันใช้สายตาจึงมองเห็นสิ่งรอบข้าง
แต่ภายในกลับอ้างว้างเกินกว่าใครคนไหน
เพราะฉันสัมผัสไม่ได้ถึงความห่วงใย
ที่เธอบอกว่ามีให้เสมอ แต่กลับหาไม่เจอในวันที่ฉันอ่อนแรง

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.

Up ↑

.tomorn.

articles that instigate

~ จิบชาคาเฟ่ ~

JiBi_AI's another blog ♪ for Reader and Traveler

ร่ายอักษรกลอนศรีกวีเมา

yuthPa,สหายพันจอก,กลอน,เขียนกลอน

Support

WordPress.com Support