ความหลากหลายทางอารมณ์

                 ขนมปัง!! ชั้น ซื้อมาฝากเธอ ….. เป็นเสียงหนึ่งที่กระซิบข้างหู

                จะไปนึกถึง จะซื้อไปฝากเขาทำไม ป่านนี้คงลืมเราไปแล้ว ………..อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาในความคิด

                เฮ้ย แก ชั้นมาแล้ว เสียงเพื่อนตัวดีนี่เอง เสียงแหลมแสบแก้วหู ดึงให้ฉันตื่นจากภวังค์ หน้าร้านขายขนมปัง กลิ่นเนยหอมๆ ที่เตะจมูก

                สีเหลืองนวลๆ ชวนให้มองและน้ำลายสอ ที่สำคัญมันทำให้ฉันนึกถึงเขาคนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง เพราะ คนๆนั้นชอบกินขนมปังเป็นชีวิตจิตใจ

                ยิ่งเห็นแบบและรสชาติที่เขาชอบ ความคิดเดิม ก็วิ่งเข้ามาในหัว และทิ่มแทงความรู้สึกทันที

                ป่านนี้เขาจะเป็นยังไงนะ จะมีคนซื้อขนม ของชอบให้กินหรือเปล่า เขาคงลืมเราไปแล้ว เขาคง เขาคง คงจะต่างๆนานา คิดมันไปเรื่อย ไม่ได้เจอเขามานานแล้ว

               ครั้งสุดท้ายที่เจอความดีใจกับความเสียใจมันมาพร้อมๆกันอีกแล้ว สุดท้ายเขาก็จากไปพร้อมรอยน้ำตาของเรา ทิ้งให้เราอยู่กับความเจ็บปวดที่เขาเป็นคนสร้างขึ้น

                เออๆ  ไปแล้วๆ รอเราด้วย ว่าแล้วเราก็วิ่งตามเพื่อนไป

………………………………………………………………………………………………

 

                กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เฮ้ย !!!!!!!!!!!! ตื่นสายอีกแล้วหรอเนี่ย เอี๊ยด!!! มอเตอร์ไซต์รับจ้างจอดหน้าที่ทำงาน

               โอ้ยๆๆ สายเป็นนิจเลยชั้น ช่วงนี้งานก็เร่งจะส่ง ยังมาทำตัวอย่างนี้อีก สมาธิสั้น เหลือเกิน

                อ้าว ทำไม งานเป็นอย่างนี้วะ บอกแล้วนี่นา ว่าให้ทำยังไง เออ ไอ้บ้าเอ้ย ทำไมไม่รอบคอบเลยวะ

                ง่วง ง่วง ง่วง หลับไม่ได้ ล้างหน้าล้างตา มาทำงานต่อ หงุดหงิด หงุดหงิด ทำไมงานมันเยอะอย่างนี้วะ

                ทำเท่าไหร่ก็ไม่เสร็จสักที ความรับผิดชอบนี่มันเยอะแยะมากมายจังเลยเนอะ

………………………………………………………………………………………………

 

                ลั้นลา ลั้นลา  วันนี้งานเยอะอีกแล้ว เฮ้อ แต่ก็ลั้นลา ลั้นลา ไม่รู้จะเครียดทำไม นั่งทำ ทำ ทำ เขียน เขียน เขียน 

                คิด คิด คิด อืม คิดไม่ออก โอ้ย ลั้นลา ลั้นลา ทำไป ฟังเพลงไป ร้องเพลงไป ความสุขอยู่ที่ไหนนะ อยู่ที่ความคิดเรามั้ง

…………………………………………………………………………………………………

 

                บ่น บ่น บ่น บ่น ฟัง ฟัง ฟัง ฟัง อืม  หรอ เออ อ๋อ แล้วชั้นจะบ่นกับใครละเนี่ย ฟังจนหูชาแล้ว เปลี่ยนเรื่องกันบ้างได้ไหม เสียใจด้วยนะ

                เป็นกำลังใจให้นะ เป็นห่วงนะ แต่กรูยังเอาตัวกรูไม่รอดเลย

…………………………………………………………………………………………………………

 

                เงียบ       เงียบ       เงียบ       เงียบ       เงียบ       เงียบ       เงียบ       เงียบ       เงียบ

                วันนี้ขี้เกียจพูดกับใคร ไม่อยากฟังอะไร ไม่ต้องการรับรู้อะไร เงียบบ้างก็ได้ โลกจะได้สงบบ้าง…

………………………………………………………………………………………………………………

 

                เออๆๆๆ  หรอๆๆ จริงอ่ะ ที่พูดเนี่ยนะ นั่งเม้าท์ทั้งวัน จ๊อกแจ๊ก จอแจ เสียงโต้ตอบจากคนหลายๆคน เสียงของหลายคน

               ทั้งโทนเสียงสูง เสียงต่ำ พูดเร็ว พูดช้า แย่งกันพูด ตั้งใจฟัง ตั้งใจกิน มิตรภาพไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ ไม่ใช่ว่าจะเข้าใจกันได้ทุกเรื่อง

               แต่เพราะเปิดรับในสิ่งที่เป็น ฟังเมื่อมีปัญหา มองตาก็รู้ว่าคิดไรอยู่ มิตรภาพไม่ได้เริ่มต้นที่โต๊ะกินข้าว แล้วไปจบที่ขวดเหล้า

               แต่มันมาจากไหนไม่รู้ รู้อีกทีก็มีพวกแกเป็นเพื่อน มันคงไม่มีวันจบด้วย จนกว่าเวลาจะพรากพวกเราไป

…………………………………………………………………………………………………………………….

 

                ฮือๆๆๆ เสียงสะอึก สะอื้น จากที่ไหนสักแห่ง โฮๆๆๆ ร้องไห้ง่ายๆกับเรื่องเดิมๆ แค่ฝนตก ก็เหงา แค่พระเอกหนังทำซึ้งก็ร้อง

               แค่ลมเย็นๆพัดผ่านก็สะอื้นไห้ ชีวิตหนักอึ้ง แต่อารมณ์ช่างอ่อนไหวดุจสายลม

 

การกลับมาอีกครั้งของอ้วนซ่าส์

ห่างหายไปนานเลยกับการเขียนบล็อก ด้วยภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ อิอิ
จำไม่ได้แล้วว่าไม่ได้เขียนเรื่องราวต่างๆเป็นเวลาเท่าไหร่
ก็คงตั้งแต่การเดินทางจากไปของหัวใจช้ำๆดวงหนึ่ง
ช่วงที่ผ่านมามีเรื่องราวมากมายที่ได้ประสบพบเจอ ทั้งที่เป็นความทรงจำที่แสนดี
และเรื่องราวให้ปวดหัว 1 ปีกว่าที่ผ่านมาเป็นปีแห่งการเริ่มต้น และเรียนรู้ชีวิตมากมาย
ได้รู้จักกับผู้คนมากหน้า หลายตา ได้เดินทางทั้งในและต่างประเทศ
ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิตที่ไม่คาดคิดว่าจะได้สัมผัส
มีหลายอย่างที่อยากเขียน อยากเล่า (ให้ใครบางคนได้ฟัง)
รู้สึกดีมากเลยที่ได้มีเวลากับมาเขียนบล็อกอีกครั้งหนึ่ง
เหมือนกับว่าได้มาปลดปล่อยจินตนาการ ความคิด ได้ถ่ายทอดความรู้สึก
ผ่านตัวอักษร บางครั้งการที่ตั้งหน้าตั้งตาทำแต่งาน แต่ไม่มีเวลาให้ตัวเอง
หรือไม่มีพื้นที่ว่างให้ทบทวนความรู้สึก นึกคิด หรือแม้กระทั่งไม่มีเวลาให้กับคน
ที่อยู่ข้างๆเรา มันน่าเศร้ายิ่งกว่าการที่เรามีเงินทอง มีอำนาจ แต่เป็นคนไม่มีหัวใจ ไร้ความรู้สึก
กลับมาคราวนี้ตั้งใจไว้ว่าจะกลับมาเขียนเรื่องราวอีกมากมายที่อยากเขียน
อยากพัฒนาตัวเองอีกหลายเรื่อง ก่อนที่จะไม่มีเวลาให้เขียน เพราะงานเยอะจัง
เริ่มต้นปีนี้ด้วยความเหนื่อยล้าจากภาระงานอันหนักอึ้ง รวมทั้งเรื่องให้ต้องคิด และจัดการ
โดยเฉพาะความคิดของเราเอง ความเกลียดทีมันฝังลงในความรู้สึก
ยังมีเรื่องราวในอดีตย้อนกลับมาให้คิด (ถึง) และ เสียความรู้สึก (อีกแล้ว)
ก็คงเพราะเราเองที่เอาตัวเองไปยึดติด ไม่รู้จักปล่อยวาง
แต่ตอนนี้ความรู้สึกก็คือมีความสุขกับทุกสิ่งรอบตัว (ก็เป็นการยึดติดเหมือนกัน)
จะทุกข์ จะสุข ก็ขึ้นอยู่กับความคิดของเราเองทั้งนั้น
ตอนนี้มีความสุขก็เก็บเกี่ยวไว้ให้เต็มที่ เพราะหากวันข้างหน้าเราจะต้องเจอเรื่อง
อะไรที่ทำให้หัวใจห่อเหี่ยว จะได้เอาเรื่องดีๆมาเติมเต็ม และสร้างรอยยิ้มในวันที่
สับสนและเหว่ว้าได้
ชีวิตยังต้องเดินต่อไป ยังไงก็ต้องรับให้ได้กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต สู้ๆ

ความรู้สึก

              กริ๊งๆๆๆๆ  เสียงนาฬิกาปลุกดังแต่เช้า ขี้เกียจลุกจากที่นอนซะเหลือเกิน  แต่เพราะเมื่อคืนมีเรื่องให้ต้องคิดมากมาย ไม่ใช่สิ น่าจะเป็นเก็บเอาไปฝันซะมากกว่า ก็เลยเกิดอาการนอนไม่เต็มอิ่ม เช้านี้เลยตื่นมาพร้อมความไม่สดชื่นเท่าไหร่ หลายวันมานี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เรื่องดีๆที่ทำให้มีรอยยิ้มได้ก็เยอะ เรื่องที่พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งต่างๆรอบตัวที่ไม่แน่ใจว่าเราเป็นคนเข้าใจอะไรยาก หรือว่าบางเรื่อง บางคนเข้าใจยากกันแน่ ??

 

              แต่ในความโชคไม่ดี ก็ยังมีความโชคดีอยู่คือเรายังมีคนที่เข้าใจเรา 555 เขียนอย่างนี้คนเข้ามาอ่านจะเข้าใจว่ายังไงหนอ ให้เก็บไปคิดกันเอาเองนะ ช่วงเวลาที่ผ่านมาก็เกิดภาวะ ชีพจรลงเท้า เนื่องจากว่าต้องเดินทางไปเก็บข้อมูลต่างจังหวัดบ่อยๆ ขึ้นเหนือ ล่องใต้ เป็นว่าเล่น เป็นที่อิจฉาของใครหลายๆคน แต่แหม ถ้าให้มาทำกันบ้างจะมาไหมหนอ จะว่าไปเราเองก็ชอบนะที่ได้ออกต่างจังหวัดบ่อยๆ ที่ผ่านมาก็ไปซะหลายวันเลยทีเดียว ได้ไปเปิดหู เปิดตา มีทั้งจังหวัดที่เคยไปเยี่ยมเยียนแล้ว และจังหวัดที่ยังไม่เคยไป ในความเหมือนกันของเนื้องานที่ต้องทำ แต่ความต่างกันที่สถานที่และเวลา ก็สามารถทำให้เกิดเรื่องราวได้แตกต่างกันเช่นกัน ทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตและกับทุกคนที่เข้ามา ได้พบปะ รู้จักกัน ทุกคนล้วนมีที่มาทั้งสิ้น เรากับเขาเหล่านั้นอาจจะเคยทำบุญด้วยกันมา เราจึงได้มาเจอกันและมีความรู้สึกดีๆให้กัน แต่กับบางคนเราอาจจะเคยทำกรรมร่วมกันมา ชาตินี้เราจึงต้องมาชดใช้กรรมร่วมกัน เมื่อหมดเวรต่อกันก็จากกันไป แต่สำหรับคนที่ทำกรรมดีร่วมกันก็ยังคงได้ประสบพบเจอกันต่อไป เราไม่ควรไปอาฆาต พยาบาท เพราะว่า คนที่จะเจ็บปวดและร้อนรุ่ม ไม่มีความสุข ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตัวเราเองต่างหาก

 

ขอบคุณใครหลายคนที่สอนให้รู้จักคำว่ารัก โลภ โกรธ หลง อภัย เข้าใจ เคียดแค้น และอื่นๆ

ขอบคุณจริงๆ ที่สอนให้รู้ว่าโลกใบนี้สวย และงดงามมากแค่ไหน เมื่อเราได้ก้าวผ่านความรู้สึกด้านลบต่างๆเหล่านั้นมาแล้ว

 

     

 

จากคนหนึ่ง ถึงอีกคน

 

ใครที่ฟังพลงนี้แล้วก็คงโดนใจโดยเฉพาะคนที่อยู่ในอารมณ์นี้

ฟังแล้วก็เหงาๆบอกไม่ถูก รู้สึกว่าปานร้องได้เหงามากมาย ใครคนหนึ่งกำลังวิ่งตามใครอีกคนหนึ่งอยู่ มันเป็นความรู้สึกที่เหนื่อยมากเลยนะ

ความรู้สึกของใครคนหนึ่งเพิ่มมากขึ้น แต่อีกคนหนึ่งกำลังจางหายไป เหมือนการเดินทางของคนสองคนกำลังสวนทางกัน

เมื่อความคิดแตกต่าง ความรู้สึกและความต้องการไม่ตรงกัน ไม่นานก็เกิดช่องว่างของความรู้สึก และช่องว่างนี้อาจจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอื่นๆอีกมากมาย บางคนอาจสามารถกลับมาเติมเต็มช่องว่างของความรู้สึกให้เหมือนเดิมได้ แต่ใครอีกหลายคนอาจจะถูกความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่

และแต่ละคนก็ใช้เวลาในการ เยียวยาความรู้สึกไม่เท่ากัน บางคนใช้เวลาไม่นานก็สามารถที่จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้ไม่ย้อนมองกลับหลัง

แต่อีกหลายคนอาจจะใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อลืมความเจ็บปวด หัวใจมักเกิดบาดแผลที่มองไม่เห็น

แต่หัวใจก็แปลกอีกเหมือนกันที่ไม่ต้องฉีดวัคซีนใดก็สามารถสร้างภูมิคุ้มกันทางความรู้สึกจากบทเรียนที่ผ่านมาได้

ทุกความรู้สึก ทุกความเจ็บปวดอยู่ที่มุมมอง ความคิดของตัวเรา เราสามารถผ่านช่วงเวลาที่โหดร้ายได้ ถ้าเราเข้าใจมัน

 

จากคนหนึ่ง ถึงอีกคน

ปาน  ธนพร

คนนึงอยากจะรู้ อีกคนไม่อยากให้ถาม             คนนึงคอยวิ่งไล่ตาม อีกคนก็เดินหนีไป

คนนึงคอยตรงนี้ อีกคนไปอยู่ที่ไหน                คนนึงบอกว่าเหงาใจ อีกคนว่าน่าระอา

คนนึงอยากไปหา อีกคนก็กลับห่างเหิน              คนนึงอยากนั่งใกล้ๆ อีกคนไม่ยอมสบตา

คนนึงโทรทุกครั้ง อีกคนไม่เคยโทรหา              คนนึงแบกรักเต็มบ่า อีกคนไม่แคร์อะไร

* คนนึงหาเรื่องคุย อีกคนนึงหาเรื่องวาง              คนนึงทำแทบทุกอย่าง อีกคนไม่เคยสนใจ

** คนนึงคิดถึงกัน อีกคนนึงคิดถึงใคร..??..คนนึงรักมากมาย อีกคนทำไมน้อยลง

คนนึงบอกว่ารัก อีกคนไม่อยากจะรู้          คนนึงยังเหมือนเดิมอยู่ อีกคนทำไมเปลี่ยนไป

คนนึงห่วงเสมอ อีกคนนึงห่วงอยู่ไหม           คนนึงยังนั่งร้องไห้ อยากรู้หัวใจอีกคน

จงรัก

วันก่อนได้ฟังเพลงเก่าเพลงหนึ่งรู้สึกว่าไพเราะเพราะพริ้ง ฟังแล้วไม่เบื่อ เนื้อหาเพลงเข้าใจง่าย
จงรัก เป็นชื่อเพลงนั้น ชื่อเพลงก็บอกแล้วว่าเกี่ยวกับความรัก อยากให้ทุกคนรักกันไว้ อย่าเกลียดกันเลย
พูดไปเราเองก็ทำไม่ได้หรอก แต่ก็พยายามไม่ให้ความคิดไม่ดี ความอาฆาต พยาบาท เข้ามาครอบงำจิตใจ
ฉะนั้น ตอนนี้ยังมีเวลาก็ จงรัก กันไว้เถิด
โปรดอย่าถามว่าฉันเป็นใครเมื่อในอดีต  และโปรดอย่าถามว่าอดีตฉันเคยรักใคร
รู้ไว้อย่างเดียวเดี๋ยวนี้รักเธอ และรักตลอดไปรักมากเพียงไหน กำหนดวัดได้เท่าดวงใจฉัน
อย่าเพียรถามว่าฉันจะรัก เธอนานเท่าใดฉันตอบไม่ได้ ว่าฉันจะรักชั่วกาลนิรันดร์
เพราะชีวิตฉันคงไม่ยืนยาว ไปถึงปานนั้นรู้แต่เพียงฉัน หมดสิ้นรักเธอเมื่อฉันหมดลม
อย่าเพียรถามว่าฉันจะรัก เธอนานเท่าใดฉันตอบไม่ได้  ว่าฉันจะรักชั่วกาลนิรันดร์
เพราะชีวิตฉันคงไม่ยืนยาว ไปถึงปานนั้นรู้แต่เพียงฉัน หมดสิ้นรักเธอเมื่อฉันหมดลม

บลอกที่ WordPress.com .

Up ↑

.tomorn.

articles that instigate

~ จิบชาคาเฟ่ ~

JiBi_AI's another blog ♪ for Reader and Traveler

ร่ายอักษรกลอนศรีกวีเมา

yuthPa,สหายพันจอก,กลอน,เขียนกลอน

Support

WordPress.com Support