จิตอาสาผู้ป่วยจิตเวช (3)

ปุญชรัสมิ์  ทรงธรรมวัฒน์  เรื่อง
อทิตยา  พุ่มกุมาร  ภาพ
ก้าวที่ยิ่งใหญ่…จากผู้ป่วยสู่การเป็นผู้ให้
หลังจากคุยกันได้พักใหญ่ แม่กุพาเราเดินดูผลงานของผู้ป่วยที่วางเรียงรายอยู่ในตู้โชว์ เช่น กระเป๋าถือหลากลายหลายสีสัน กระเป๋าใส่เศษสตางค์ ตุ๊กตาตัวน้อย และผ้าคลุมไหล่สีพื้นผืนใหญ่  ซึ่งผลงานเหล่านี้สามารถสร้างรายได้ให้กับผู้ป่วย จากการฝึกอาชีพโดยจิตอาสา ส่วนอุปกรณ์ต่างๆ นั้นทางศูนย์ฯ จัดเตรียมไว้ให้…..
Continue reading “จิตอาสาผู้ป่วยจิตเวช (3)”
Advertisements

จิตอาสาผู้ป่วยจิตเวช (2)

ปุญชรัสมิ์  ทรงธรรมวัฒน์  เรื่อง
อทิตยา  พุ่มกุมาร  ภาพ
จิตอาสาตัวแม่
หลังจากพูดคุยทำความรู้จักกับผู้ป่วยได้สักพัก เราก็พบกับคุณกุสุมาลย์ สุทธิลออ หรือ แม่กุของผู้ป่วย แม่กุยิ้มต้อนรับทักทายเราอย่างเป็นกันเอง หญิงวัยเกษียณ รูปร่างเล็ก ผิวเข้ม ท่าทางคล่องแคล่ว และริ้วรอยประสบการณ์บนใบหน้า บอกได้เป็นอย่างดีถึงช่วงวัยที่ผ่านเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตมาอย่างมากมาย เธอคนนี้คือหัวหน้าศูนย์กิจกรรมสายใยครอบครัว ผู้ทำการฟื้นฟูผู้ป่วยจิตเวชทั้งในและนอกโรงพยาบาลศรีธัญญา โต๊ะสำหรับให้คำปรึกษาถูกปรับเปลี่ยนหน้าที่มาเป็นโต๊ะรับแขกแทน ตลอดเวลาที่พูดคุยกันนั้นมีทั้งผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอกเดินเข้าออกห้องตลอดเวลา เสียงแรกที่ได้ยินทุกครั้งที่ผู้ป่วยเดินเข้ามาในห้องนั่นคือ “แม่กุ สวัสดีค่ะ/ครับ” และทุกครั้งแม่กุจะทักทายกลับไปเสมอ
Continue reading “จิตอาสาผู้ป่วยจิตเวช (2)”

จิตอาสาผู้ป่วยจิตเวช (1)

 ปุญชรัสมิ์  ทรงธรรมวัฒน์  เรื่อง
อทิตยา พุ่มกุมาร  ภาพ
“ถ้ารักษาลูกหาย จะรักษาลูกคนอื่นให้หายเหมือนลูกเรา”
นี่คือคำพูดของหญิงคนหนึ่งขณะที่รู้ว่าลูกชายป่วยเป็นโรคจิตเภท ในวันนี้เธอทำหน้าที่แม่ ที่ให้ความรักและรักษาผู้ป่วยจิตเวช ด้วยความมุ่งมั่นให้ผู้ป่วยเหล่านี้สามารถกลับไปดำเนินชีวิตประจำวันได้ตามปกติ ดังคำที่เธอได้ปวารณาตัวไว้ เธอยังบอกอีกว่าโรคจิตเวชรักษาได้ !?
 เปิดโลกของโรค….เราไม่ได้บ้า
โรงพยาบาลศรีธัญญา ที่ใครหลายคนเรียกกันจนติดปากว่าโรงพยาบาลบ้า ตั้งอยู่ที่ ต.ตลาดขวัญ อ.เมืองฯ  จ.นนทบุรี ความคิดแรกที่เข้ามายังโรงพยาบาลคือภาพคนเสียสติที่เห็นเดินตามท้องถนน คงจะเดินกันให้ขวักไขว่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ เหมือนที่เคยเห็นผ่านตาในละครโทรทัศน์ แต่ภาพที่เห็นคือพื้นที่อันกว้างขวาง ถูกแบ่งออกเป็นโซนๆ เช่น ตึกผู้ป่วยชาย ตึกผู้ป่วยหญิง อาคารต่างๆ พื้นที่โล่งเต็มไปด้วยหญ้าสีเขียวสบายตา ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่
Continue reading “จิตอาสาผู้ป่วยจิตเวช (1)”

เด็กพันธุ์ใหม่…วัย x Click ชีวิตวัยรุ่นไทยยุคปี 2000

2013-05-08_11-32-38_940

ผู้เขียน                    อรสม  สุทธิสาคร

สำนักพิมพ์             สารคดี

 

เด็กพันธุ์ใหม่…วัย x Click ชีวิตวัยรุ่นไทยยุคปี 2000 ผลงานลำดับที่ 13 โดยความสนับสนุนการวิจัยเชิงสารคดี โดยสถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข เป็นเรื่องราวจากคำบอกเล่าของวัยรุ่น ที่มีความแตกต่างกัน ทั้งอายุ ฐานะ เพื่อให้เห็นถึงความหลากหลายของการใช้ชีวิตในสังคมของวัยรุ่นไทย

ในโลกยุค 2000 ซี่งมีความเปลี่ยนแปลง Continue reading “เด็กพันธุ์ใหม่…วัย x Click ชีวิตวัยรุ่นไทยยุคปี 2000”

หลายชีวิต…ในแสงอัสดง

หลายชีวิตผู้เขียน           อรสม  สุทธิสาคร

สำนักพิมพ์      สารคดี

พิมพ์ครั้งที่      1

ราคา             170 บาท

       หากเปรียบพระอาทิตย์เป็นดั่งชีวิตมนุษย์ รุ่งอรุณคงเปรียบเสมือนชีวิตที่เพิ่งเริ่มต้น อบอุ่นและสวยงาม ในขณะที่ยามเที่ยงแสงอาทิตย์สาดส่องแรงกล้า คงเปรียบได้ดั่งชีวิตของวัยกลางคนที่ต้องต่อสู้ดิ้นรน เต็มไปด้วยพลังชีวิตที่ทำกิจกรรมต่างๆ และยามอาทิตย์อัสดงนั่นอาจหมายถึงแสงสุดท้ายของบั้นปลายชีวิต ที่แม้จะส่องแสงด้วยสีแดงฉานแต่กลับลดความร้อนแรงลงอย่างมาก คล้ายกับผู้สูงอายุที่ผ่านร้อนผ่านหนาวประสบพบเจอเรื่องราวในชีวิตอย่างโชกโชน แต่เรี่ยวแรงกลับถดถอยลงจนอาจไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้

          หลายชีวิตในแสงอัสดง Continue reading “หลายชีวิต…ในแสงอัสดง”

ยังมีดอกไม้ในอรุณ

เคยคิดไหมว่า ถ้าวันหนึ่งเราต้องเป็นฝ่ายถูกกระทำจากคนที่เรารักโดยเฉพาะคนใกล้ชิด เราจะเป็นเช่นไร ถ้าผ้าขาวบริสุทธิ์ถูกทำให้แปดเปื้อนโดยผู้ใหญ่ใจร้าย “ยังมีดอกไม้ในอรุณ”

โดย อรสม สุทธิสาคร บอกเล่าเรื่องราวของเด็กน้อยไร้เดียงสา พวกเขาเล่านั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เขาทำผิดอะไร ทำไมคนที่เขารักจึงได้ทำร้ายเขาได้ขนาดนี้

หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเล่มแรกที่เราเสียเงินซื้อมาอ่าน และเป็นเล่มแรกที่ทำให้เรารู้สึกอยากอ่านหนังสือมากขึ้น และแน่นอนว่าเราติดตามนักhเขียนที่ชื่อ อรสม สุทธิสาคร ทุกเล่ม (คาดว่าตามอ่านมาทุกเล่มแล้งนะ)

ยังมีดอกไม้ในอรุณ หนังสือที่บอกเล่าเรื่องราวของดอกไม้ที่มีสีสันสดใสแต่ยังไม่พร้อมบาน ยังเป็นดอกไม้ที่ยังต้องการดารดูแลเอาใจใส่ ต้องการการปุ๋ย ต้องการน้ำ ต้องการแสงแดด  รอวันพร้อมที่เติบโตและเบ่งบานอวดโฉม อวดความงาม ให้โลกได้รับรู้ แต่เมื่อดอกไม้เหล่านั้นกลับไม่ได้รับการเอาใจใส่ดูแลอย่างเต็มที่ หนำซ้ำยังโดนเหยียบย่ำให้ได้รับความบอบช้ำเพิ่มมากขึ้น ดอกไม้หลายดอกคงต้องลาลับจากโลกไปในที่สุด

เรื่องราวของเด็กน้อยไร้เดียงสาเหล่านี้ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านปลายปากกาของเธอ อรสม ในขณะที่ผู้นำประเทศและใครหลายๆคนบอกว่าบ้านเมืองเรากำลังพัฒนา แต่ในอีกมุมหนึ่งจิตใจของเรากลับตกต่ำเด็กๆที่เข้ามาอาศัยอยู่กับครูยุ่น เกือบทุกคนถูกคนในครอบครัวทำร้ายทั้งร่างกาย และจิตใจ แน่นอนว่า บางครั้งเด็กเป็นที่ระบายอารมณ์ของผู้ใกล้ชิดเด็กน้อยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาทำผิดอะไร ทำไมผู้ใหญ่โดยเฉพาะคนที่เขาเรียกว่า พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย หรืออื่นๆ ที่เป็นคนในครอบครัว

เรื่องราวเหล่านี้ถูกถ่ายทอดออกมา จากเรื่องจริง เด็กแต่ละคนมีที่มาที่แตกต่างกันออกไปต่ทุกคนกลับมีที่ไป หรืออาจบอกได้ว่า ทุกคนไปรวมอยู่ที่เดียวกัน การสร้างบาดแผลบนร่างกายของเด็กเหล่านี้หากใช้ยารักษาก็คงหาย แต่บาดแผลที่หัวใจของพวกเขาเหล่านี้เล่าไม่มีใครรู้หรอกว่ามันต้องใช้เวลานานสักแค่ไหนแผลเป็นของความรู้สึกจะหายไป หรืออาจไม่มีวันหายไปได้เลย แม้ว่าบาดแผลเหล่านั้นจะต้องใช้เวลา แต่ความรัก และความเอาใจใส่จากคนแปลกหน้าอย่างครูยุ่นกลับกลายเป็นคนที่เด็กๆ ให้ความไว้วางใจอีกครั้ง

หนังสือเล่มนี้เหมือนจะถ่ายทอดความรู้สึกอันหดหู่ และประสบการณ์อันโหดร้ายที่เด็กๆได้พบแต่ก็ยังมีภาพความน่ารักของเด็กในวัยต่างๆ ถ่ายทอดออกมาทำให้ผู้อ่านอย่างเราได้อมยิ้ม (เปื้อนรอยน้ำตา) อย่างมีความสุข เพราะแม้ความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่กับเด็กๆ แต่เด็กก็ยังเป็นเด็ก ความสดใสร่าเริง ความไร้เดียงสาของพวกเขายังคงมีอยู่แท้เพียงเล็กน้อยก็ตาม

ดอกไม้ที่โดนทำร้าย หากได้รับการดูแลอีกครั้ง ดอกไม้ก็ยังจะบานรอรับอรุณรุ่งในวันใหม่อย่างแน่นอน

บลอกที่ WordPress.com .

Up ↑